Een kamertje in mijn hart

Jarenlang ben je gelukkig en zorgeloos. Dan slaat het noodlot toe. Je verliest een dierbaar iemand. Het leed is niet te overzien. Vertwijfeld zoek je naar de zin van het bestaan. Hoe moet je nu verder? Wil je wel verder? Toch komt er een moment dat de tragedie een plaats, een kamertje, in je hart krijgt. Dat kamertje ga je heel, heel langzaam inrichten. De deur staat altijd op een kier. Ga je het kamertje in, dan koester je de goede dingen. Maar ook is er in dit kamertje plaats voor verdriet. En in je hart is plaats voor meer kamers. Deze kamers heb je verwaarloosd tijdens het inrichten van dat ene kamertje. Maar op een gegeven moment zul je ze gaan opknappen en opnieuw inrichten. In deze kamers breng je dan weer de meeste tijd door. Al zul je nog regelmatig dat ene speciale kamertje binnengaan...

(gedicht: Harry van de Loo)

Lieve Alehandra en familie

Ik heb een gedicht geschreven om te proberen om deze ramp een plaatsje te geven "waarom"? Daarnaast heb ik nog een gedicht gevonden van Willem Wilmink, wat Wouter ooit zo'n mooi mens vond. We kunnen dit interpreteren als een ode aan Wouter.

Heel veel sterkte, Mirjam en Alex

MEER.....

"En el camino de la vida aprendí,
que llegar alto no es crecer,
que mirar no siempre es ver
ni que escuchar es oír
ni lamentarse sentir
ni acostumbrarse, querer...

En el andén de la vida aprendí
que estar solo no es soledad,
que cobardía no es paz
ni ser feliz, sonreír
y que peor que mentir
es silenciar la verdad.

En el camino aprendí
que puede un sueño de amor,
abrirse como una flor
y como esa flor morir,
pero en su breve existir,
fue todo aroma y color.

En el camino aprendí,
que ignorancia no es no saber,
ignorante es ese ser
cuya arrogancia más vil,
es de bruto presumir
y no querer aprender.

En el camino aprendí
que la humildad no es sumisión,
la humildad es ese don
que se suele confundir.
No es lo mismo ser servil
que ser un buen servidor.

En el camino aprendí,
que la ternura no es doblez,
ni vulgar la sencillez
ni lo solemne verdad,
vi al poderoso mortal
y a idiotas con altivez.

En el camino aprendí
que es mala la caridad
del ser humano que da
esperando recibir,
pues no hay defecto más ruin
que presumir de bondad.

En el camino aprendí,
que en cuestión de conocer,
de razonar y saber,
es importante, entendí,
mucho más que lo que vi
lo que me queda por ver... "

Carlos Felipe Barrera-Ramírez